WILD NIGHTS WITH MY HOT BABYMAKER - PART- 1 - Wattpad

WILD NIGHTS WITH MY HOT BABYMAKER

ni ladyindesert
WILD NIGHTS WITH MY HOT BABYMAKER

WARNING: SPG-MATURE CONTENT, NOT SUITABLE FOR 18 YEARS OLD AND BELOW. READ AT YOUR OWN RISK.
Wanted: Perfect baby maker. Ang nakasulat sa paper na dala ni Sebastian, nang pindutin niya ang doorbell.
Nang bumukas ang pinto ay natulala siya sa babae sa kanyang harapan.

ALEXANDRIA POV.

Namulat ako sa katotohanang wala akong kinikilalang ama.
Sapagkat noong nasa sinapupunan pa lamang ako ni Mama, iniwan na siya nito.
Kaya nang ipanganak ako, kami na lamang dalawa ang nanirahan sa malaking mansyon—kasama ng mga bodyguard at mga kasambahay na naging saksi sa bawat yugto ng aming buhay.
Habang lumalaki ako, unti-unti kong itinanim sa isip ko ang isang panuntunan: huwag magtiwala sa kahit na sinong lalaki.
At hanggang sa aking pagdadalaga, pinanindigan ko iyon.
Wala akong tinanggap ni isa sa mga naglakas-loob na manligaw—hindi dahil wala akong naramdaman, kundi dahil ayokong masaktan kagaya ni Mama.
Ako si Alexandria Alegre, isang matagumpay na babae sa larangan ng negosyo.
Tatlongpung taong gulang, never been touched—dahil mula nang isilang ako, ni minsan ay wala akong naging boyfriend.
Ngunit sa kabila ng lahat ng tagumpay, may isang bagay pa ring kulang.
Hindi pag-ibig, kundi presensiya.
Isang taong magiging bahagi ng aking dugo, isang nilalang na tatawagin kong anak.
Kaya isang araw, ginawa ko ang bagay na ni minsan ay hindi ko naisip na gagawin—nagpalathala ako ng anunsyo.
Hindi para maghanap ng asawa... kundi ng lalaking maaaring magbigay sa akin ng anak.

SIMULA....

"Wanted: Perfect Baby Maker."
Iyon ang nakasulat sa hawak ng lalaking kumatok sa aking gate. Linggo ngayon—off day ng mga kasambahay—at ang tanging kasama ko lamang ay ang mga bodyguard na palaging alerto.
Mula sa loob ng bahay, pinindot ko ang auto-lock. Dahan-dahan bumukas ang gate, at doon ko siya unang nasilayan: matangkad, maayos ang postura, at tila kabisado ang bawat hakbang papunta sa loob ng aking bakuran.
Isa sa mga bodyguard ko ang agad na lumapit at kinusap ito nang saglit. Ilang minuto pa, ipinasok na siya sa loob ng living room. Pagpasok ko, nandoon siya—nakaupo nang tuwid, kalmado, at tila walang bahid ng kaba.
Ang mga mata niya, diretso sa akin.

"Naririto ka upang mag-apply, right?" tanong ko, diretso, malamig ang tono.

"Yes, Ms. Alegre."
Tumango ako. "I know nabasa mo na ang confidential agreement na ipinadala ko sa iyong email."
Lumapit ako nang bahagya, pinagsalikop ang mga braso.
"Ngayon, gaano ka nakakasiguro na ikaw ang lalaking nararapat magbigay sa akin ng... semilya?"
Bahagyang kumurba ang sulok ng kanyang labi—hindi ngiti, kundi kumpiyansang halata.
"I'm qualified. Kaya ako naririto."
Tinitigan ko siya mula ulo hanggang paa.
Ang maputing polo niyang suot ay nakabukas ng bahagya sa dibdib; kita ang matigas na linya ng mga kalamnan.
Ang panga, matikas.
Ang balat, makinis at walang bahid ng imperpeksiyon.
Ang mga mata... may lalim na parang kayang basahin ang bawat iniisip ko.
Hindi ko alam kung dahil sa ilaw ng sala o sa presensiya niya, pero biglang uminit ang paligid.
Kaya bago pa ako matalo sa sariling emosyon, muling nagsalita ako.

"Good. Let's see if your qualifications are worth my time."
"Follow me," utos ko, saka ako naunang maglakad patungo sa loob ng aking library.
Tahimik siyang sumunod—ang tunog lamang ng kanyang hakbang ang maririnig sa pagitan naming dalawa.
Pagkapasok namin, isinara ko ang pinto at tumingin sa kanya nang diretso.
"Lock the door," aniya kong malamig. Ginawa niya ito nang walang pag-aalinlangan.

"Ngayon," sambit ko, habang unti-unting lumapit sa aking mesa.
"Tumayo ka sa gitna ng silid, harapin mo ako, at alisin mo ang lahat ng takot mo."
Sandaling nagtagal ang titigan namin—mahigpit, walang kumukurap. Hanggang sa maramdaman ko ang bigat ng presensiya niya.
Ang kumpiyansa. Ang lakas ng kanyang aura.
"Sigurado ka ba sa gusto mong makita, Ms. Alegre?" tanong niya, may bahagyang ngiti sa labi.
Tila pinipigilan ko ang paghinga. "Wala akong ginagawang bagay na hindi ko kayang panindigan," sagot ko.
Isang hakbang. Dalawa. Hanggang sa halos magtama na ang aming hininga.
Ramdam ko ang init ng kanyang balat kahit may pagitan pa kami.
At bago pa tuluyang lamunin ng tensyon ang paligid, nagsalita akong muli—mahina ngunit matatag:
"Enough for today. I just needed to see if you're the kind of man who follows instructions."
Ngumiti siya. "Then I guess I passed your first test."
"Sawa?" napaatras ako sa narinig. "Saan banda?"
Hindi ko inaasahan ang sumunod—ang bahagyang tawa na pinipigilan niyang lumabas sa kanyang mga labi.
"Anong nakakatawa?" iritado kong tanong.
Umiling siya, hawak pa rin ang ngiti. "Ikaw kasi, Ms. Alegre. Hindi mo talaga na-gets ang sinasabi ko."  
"Nasaan ba 'yang sawa na 'yan, at paano naman nakapasok dito sa library ko?"
Doon na siya tuluyang natawa, at halos kumulo ang dugo ko sa inis.
"Stop laughing! Or consider yourself disqualified," mariin kong sambit.
"Fine, fine," ani niya habang pinipigil ang tawa. "Pero dapat marinig mo ang ibig kong sabihin."
"Okay. Explain."
Lumapit siya nang dahan-dahan, hanggang halos magtama na ang mga mata namin. May kakaibang kumpiyansa sa boses niya nang muli siyang magsalita.
"Ang tinutukoy kong sawa, Ms. Alegre, ay hindi literal. Ibig kong sabihin—may mga bagay na kusang nagigising kapag may isang taong... masyadong malapit."
Bahagya kong kinurap ang mga mata. "At ibig mong sabihin?"  
"Na kahit gaano ka ka composed, may mga limitasyon din ang kontrol."
Bahagya siyang ngumiti, ang mga mata ay naglalaro ng hamon. "Lalo na kung ang babae sa harap mo... alam niyang siya ang may hawak ng sitwasyon."

Hindi ko alam kung sa galit o sa kaba ako nanginginig. Pero bago pa siya tuluyang makabawi, mabilis kong ibinalik ang tono ng awtoridad.
Kahit hindi ko lubos maintindihan ang paliwanag niya. "Pero gusto kong masiguro na okay ka—ayokong may kahit anong amoy ng sigarilyo o alak. Professional standard lang 'to."

"Fine," sagot niya, medyo naguguluhan pero nakangiti.
Lumapit ako, at sa paglapit ko ay biglang tumigil ang oras. Ramdam ko ang tensyon sa pagitan naming dalawa—ang amoy ng cologne niya, malinis, may halong sandalwood at confidence.
Napaatras ako agad nang maramdaman kong parang bigla ring nag-iba ang ihip ng hangin.
"See?" aniya, bahagyang nakangiti. "Sabi ko na nga ba—delikado.
"Whatever," matigas kong sagot. "Magbihis ka na at maupo rito."
Umupo siya sa harapan ko, at ako nama'y binasa ang hawak kong medical result. "Clear lahat," sabi ko, hindi tumitingin sa kanya. "So tell me, may karelasyon ka ba ngayon?"

"Wala," mabilis niyang sagot.
"Good. That will make things less complicated."
"Complicated? Akala ko ba simple lang ang kontrata natin?" tanong niya, nakataas ang kilay.
"It is," sagot ko. "Pero kailangan kong siguraduhin na hindi ka nag-aaksaya ng panahon sa iba habang may kasunduan tayo."
"Kasunduan o relasyon?" may halong biro sa tono niya pero may bahid ng seryosong tanong.
"Strictly business, Mr. Sebastian De Marcus."
Tumango siya, bahagyang ngumiti. "So kailan ko malalaman kung... tuloy na?"

"Hintayin mo ang tawag ko. May tamang timing para sa lahat."
"Timing?" tanong niya. "Mukhang literal ang ibig mong sabihin."
Ngumiti ako. "Exactly. Timing is everything."
Sandali siyang natahimik, saka ngumisi. "At kung sakaling higit sa isa ang maging resulta ng timing na 'yan?"
"Double compensation," sagot ko nang walang pag-aalinlangan.
"Triplets?"
"Triple."
"Interesting," aniya, may halong ngiti at hamon sa mga mata. "Mukhang magiging masaya ang kontrata natin, Ms. Alegre."
"Last question," aniya habang inaayos ang butones ng kanyang polo.
"Go ahead," sagot ko, walang tinig ng emosyon.  
"Paano kung sa loob ng isang buwan ay hindi kita magawang buntisin?"
"Then, end contract," diretsahan kong tugon.
"Wala akong matatanggap na bayad?"
"Wala. Nasa kontrata—ang kundisyon ay kailangan mo akong mabuntis."
Tahimik siyang tumango. "Fair enough," sabi niya, bago lumapit sandali at inilagay sa mesa ko ang ballpen na ginamit niya kanina.
"Aalis na ako. Tawagan mo na lang ako pag... ready ka na."

"I will, Mr. De Marcus. Thank you."
"Bye, Ms. Alegre."
At bago siya tuluyang lumabas ng silid, napansin kong tumigil siya sandali sa may pinto. Lumingon siya, bahagyang ngumiti, saka naglakad palabas—parang may iniwang tanong sa hangin.
Kanina pa siya nakaalis, pero nananatili pa rin akong nakaupo.  
Tahimik.  
Paano kung hindi niya ako agad mabuntis?  
Napahawak ako sa sentido. Pwede ko sigurong i-extend ng isang buwan...  Pero agad kong pinutol ang iniisip ko. Hindi dapat. Business lang ito.  
Huminga ako nang malalim, sinubukang pakalmahin ang sarili.  
Ayon sa medical examination, pareho kaming healthy.  
Walang dahilan para mag-alala.  
Walang dahilan para magduda.  
At higit sa lahat—walang dahilan para ma-curious kay Sebastian De Marcus.